Στιχάκια - ένθεν κακείθεν

Σκληρό αποτύπωμα
[παιδιόθεν]
τούτη η γής
που την πατούμε...

Αντε μετά
να κάνεις χωριό
με όλα τούτα
που σε εξουσιάζουν

Πώς γίνεσαι ενας άλλος

''Στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι''
και δεν σε αναγνωρίζεις
και δεν φταίει ουτε ο χρόνος
ούτε οι ''αλλοι''
κουκίδα της άμμου
ονειρεύτηκες να γίνεις αμμοθύελλα
μάλλον ουτε κάν ονειρεύτηκες
σε παρέσυρε το βαθύ ποτάμι
της ζωής
η αυτό που λένε ζωή
η ζωή σου ισως
κι αλλες χιλιάδες
ολόιδιες ζωές

"H ζωή δεν είναι αυτή πoυ έζησε κανείς, αλλά αυτή πoυ θυμάται και όπως τη θυμάται για να την αφηγηθεί" 

Gabriel García Márquez

''Δρόμοι με ματωμένα γόνατα'' -Παρουσίαση βιβλίου του Ν. Κυριακίδη΄27/9

Γιορτάζω ερήμην

Κάτι τα τζιτζίκια

κάτι η κεκτημένη ταχύτητα

-κατακαλόκαιρο είναι τι στα κομμάτια-

σκύβαλα παρελθόντων

θερινών διακεκομένων εικόνων

μας βρήκε στα στενά

αυτός ο Αύγουστος

1η Ημερίδα Γιώργου Σαραντάρη

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ  ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

υπό την  ΠΡΟΕΔΡΕΙΑ  του   κ. ΜΙΧΑΛΗ  ΜΕΡΑΚΛΗ

Το ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ διοργανώνουν στη ΣΤΟΑ του ΒΙΒΛΙΟΥ  την 1η ΗΜΕΡΙΔΑ για τον Ποιητή και στοχαστή Γιώργο Σαραντάρη.

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 23 Μαίου στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
από τις 10 πμ μέχρι τις 15.30μμ υπό την Προεδρεία του καθηγητή  Μιχ. ΜΕΡΑΚΛΗ.

''Δρόμοι με ματωμένα γόνατα'' - Ποιητική Συλλογή του Νίκου Κυριακίδη

"Δρόμοι με ματωμένα γόνατα"

ματιές σε μια κοινωνία που νοσεί

(παρουσίαση - συζήτηση)

Οι εκδόσεις Ars Poetica με μεγάλη χαρά σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Νίκου Κυριακίδη "Δρόμοι με ματωμένα γόνατα" που θα πραγματοποιηθεί στα πλαίσια της 10ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης.

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί 

την Παρασκευή 17 Μαΐου 2013

στην Αίθουσα του θεματικού αφιερώματος Κ.Π. Καβάφης [Περίπτερο 13] στις εγκαταστάσεις της HELEXPO.

Για τον ποιητική και το έργο του θα μιλήσουν οι:

Κούλα Αδαλόγλου (ποιήτρια)

Ιορδάνης Κουμασίδης (συγγραφέας)

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Σωτήρης Γάκος (ποιητής)

--

εκδόσεις ars poetica

Στρατή Τσίρκα 44

59 100 Βέροια

''Η ποίηση δεν συγκινεί πλέον ''

'' Τοῦ βγῆ­κε λοι­πὸν ἕ­να ἄ­θλιο στι­χούρ­γη­μα, ἀ­νά­ξιο λό­γου, ποὺ τὸ κο­ρί­τσι, εὐ­τυ­χῶς, οὔ­τε κὰν δι­ά­βα­σε πο­τέ, για­τί ἐ­κεί­νη τὴ νύ­χτα βγῆ­κε μ’ ἕ­ναν οἰ­κο­νο­μο­λό­γο.''
Φαμ­πιὰν Βί­κε (FabianVique)
Ἡ ποί­η­ση δὲν συγ­κι­νεῖ πλέ­ον*
(A poesia ya no conmueve)

ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΓΗΝΕΥΣΕΙ τὸ κο­ρί­τσι οἱ-κό­ρες-τῶν-μα­τι­ῶν-σου-εἶ­ναι-γα­λά­ζι­ες, θέ­λη­σε νὰ γρά­ψει τοὺς πιὸ θλιμ­μέ­νους στί­χους ἀ­πό­ψε.

Ἀλ­λὰ δὲν μπό­ρε­σε, εἶ­χε ὑ­περ­βο­λι­κὴ αὐ­το­πε­ποί­θη­ση, ἦ­ταν ἱ­κα­νο­ποι­η­μέ­νος ἀ­πὸ τὸν ἑ­αυ­τό του, τὸ πρό­σω­πό του ὁ­λό­κλη­ρο, ὣς καὶ ἡ ἴ­δια του ἡ πέ­να, χα­μο­γε­λοῦ­σαν ἀ­νό­η­τα.

Τοῦ βγῆ­κε λοι­πὸν ἕ­να ἄ­θλιο στι­χούρ­γη­μα, ἀ­νά­ξιο λό­γου, ποὺ τὸ κο­ρί­τσι, εὐ­τυ­χῶς, οὔ­τε κὰν δι­ά­βα­σε πο­τέ, για­τί ἐ­κεί­νη τὴ νύ­χτα βγῆ­κε μ’ ἕ­ναν οἰ­κο­νο­μο­λό­γο.


 *http://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com

«Καβάφης : Κρίση, Παρακμή, Ουτοπία, Αριστερά»

Το Τμήμα Πολιτισμού του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής,
με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Καβάφη,
σας καλεί στο αφιερωματικό διήμερο

«Καβάφης : Κρίση, Παρακμή, Ουτοπία, Αριστερά»
Την Τετάρτη 3 Απριλίου και την Πέμπτη 4 Απριλίου στις 8μμ

Στα γραφεία του Μετώπου, Σολωμού 13 (2ος όροφος), Εξάρχεια.
 Πρόγραμμα :

Τετάρτη 3 Απριλίου :

Δημ. Δασκαλόπουλος : «Ο Καβάφης σήμερα»,
Γιάννης Μότσιος : «Ο Καβάφης στα ρωσικά»,
Λευκοθέα Φιλιππίδη (τραγούδι), Μαρίνα Παπαδημητρίου (πιάνο), 

Μιχάλης Μεσσήνης (μαντολίνο) : «Ο Καβάφης του Δημήτρη Μητρόπουλου και οι μουσικές στις πόλεις που έζησε ο ποιητής».

Θα συνυπάρξουν ελληνικές και ξενόγλωσσες απαγγελίες ποιημάτων από τους Κώστα Γιαλίνη, Αλέκα Σταυρακάκη-Μότσιου, Χάιμε Σβαρτ, Μαρίνα Παπαδημητρίου, Μισέλ Μαγκανάρη ,Ροδή Τομουρτζούκ-Γκιουλ, Πέτρο Πέτρου κ.α.

Πέμπτη 4 Απριλίου :

Μάρκος Δεληγιάννης  : «Το ταξίδι»
Κώστας Κρεμμύδας : «Η αντιμετώπιση του Καβάφη από την Αριστερά»
Σάββας Μιχαήλ 
Ολυμπία Σελέκου : «Ο ιστορητής Καβάφης : 27 Ιουνίου 1906, 2μμ»

Παρεμβάσεις παρευρισκομένων.

Η Ρόζα ζει. Δώστε της το χέρι πριν χαθεί.

 

 

απο τον Ακροβάτη

 

 

Η Ρόζα ζει.

Ζει. Περπατάει χαμένη στους δρόμους κάποιας μεγαλούπολης και κρύβεται στο πλήθος. Όταν δεν είναι έξω, χάνεται σε κάποιο δωμάτιο, πίσω από κάποια τηλεόραση, μπροστά σε κάποια τηλεόραση ή σε κάποιο καθρέφτη και κλαίει ή γελάει μόνη της.

Ποια είναι στην πραγματικότητα αυτή η Ρόζα.

 Είναι σπουδαγμένη. Είχε περάσει τα χρόνια της αθωότητας. Τότε που όλοι γίνονταν γιατροί ή δικηγόροι. Τότε που η πρόβλεψη ότι καθένας θα χρειάζεται να κάνει ή να ξέρει να κάνει μία,δύο και τρεις δουλειές φάνταζε ανέκδοτο. Όλα αυτά τα χρόνια πρόλαβε να αγαπήσει αυτό που μελετούσε, να διπλώσει και να ξεδιπλώσει τον εαυτό της πολλές φορές και να τακτοποιήσει καλά τις γωνίες. Όμως το ανέκδοτο έγινε πραγματικότητα και τα χρόνια των σπουδών της έγιναν κορνίζες στον τοίχο της, δίπλα σε φωτογραφίες από εκείνη την εποχή. Δεν είναι αυτό όμως που τη βαραίνει. Είχε μάθει να αγαπάει και να δίνεται, οπότε είχε συνηθίσει στην ιδέα ότι αυτό που θα μείνει είναι ό,τι αγάπησε. Και η καρδιά της είναι αρκετά μεγάλη.Χωράει όλες τις τέχνες της, λες και ήξερε ότι θα τις είχε εκεί για να τις πιάσει, όταν θα πεινούσε, όπως λέει η γνωστή παροιμία. Ήταν από τα βασικά πράγματα που την κάνει υπερήφανη ακόμα και τώρα.

Είναι στ' αλήθεια η ίδια Ρόζα;

Δεν είναι απαραίτητα αρτίστα. Δεν έχει απαραίτητα καλλιτεχνική φύση. Άλλωστε τα θέατρα, όπως και άλλα πολλά σε αυτή την πόλη κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Όμως θυμάται τη στιγμή που άρχισε να περπατάει εδώ. Ήρθε εδώ για να βρει δουλειά. Για να κατακτήσει την πόλη αυτή. Μα όσο κι αν γυρνάει από εδώ και από εκεί, δε βρίσκει πουθενά. Πουθενά. Ούτε αυτό τη βαραίνει. Έχει τις τέχνες της, τις αναμνήσεις της, τα νιάτα, τα κατσαρά μαλλιά της και όσο από το νάζι της έχει απομείνει. Κυρίως όμως είχε ακόμα τα νύχια και τα πόδια της γερά γατζωμένα σε αυτόν τον τόπο και τον ίσκιο που αυτά άφηναν στο χώμα του. Αυτός ο ίσκιος ήταν ένα άλλο πράγμα για το οποίο καμάρωνε κρυφά κι ας μην το είχε πει σε κανέναν.

Τι είναι αυτό που τη βαραίνει πιο πολύ;

Είναι πολλοί οι δρόμοι που περπάτησε και μένουν πολλοί για να περπατήσει ακόμα. Υπήρχε όμως και ένας δρόμος  πιο εύκολος. Για την άλλη Ρόζα αυτός ήταν να χαρίσει τα νιάτα της στη ρουφιανιά, να ζει και να προδίδει και να την πληρώνει ο κάθε Τσάκαλος, τώρα αυτός κάνει τη δουλειά του αλλιώς. Και κάτι τέτοιες σαν τη Ρόζα, δεν τη θέλει εδώ. Έχει χρόνια ανακοινωθεί η απόφαση ότι αυτός ο τόπος θα προχωρήσει ερημωμένος από τα νιάτα του. Και είναι λίγοι αυτοί που έμειναν να περπατάνε στην κακούργα πόλη, ακόμα λιγότεροι αυτοί που, σαν τη δικιά μας, έχουν ακόμα μπηγμένα τα νύχια στο χώμα της. Άλλοι τα μάζεψαν και έφυγαν για τον άλλο κόσμο, άλλοι τα μάζεψαν και έφυγαν για άλλες πολιτείες. Είναι λοιπόν μόνη της από αυτή την άποψη, πολεμάει μέρα τη μέρα αυτόν τον εύκολο δρόμο, αυτό ίσως τη βαραίνει πιο πολύ από όλα. Κρατάει παρ'όλα αυτά γερά το χώμα μέσα στα χέρια της.

Όπου υπάρχει και θύμα, υπάρχει και θύτης.

Το τι ακριβώς έχει στο κεφάλι της είναι άγνωστο.Κάποιοι λένε ότι περιμένει. Κάποιοι άλλοι ότι έχει απελπιστεί. Οι περισσότεροι εκπλήσσονται όταν συζητούν το θέμα και, είτε κουνάνε το κεφάλι συγκαταβατικά, είτε προσπαθούν να αλλάξουν θέμα. Αν ζούσαμε σε μια άλλη εποχή, θα μπορούσαμε με περισσότερη ευκολία να πούμε ότι η Ρόζα είναι το μέλλον. Όμως σε τούτη την πατρίδα και σε αυτή την εποχή, οι περισσότεροι θα έλεγαν ότι η Ρόζα είναι το θύμα κάποιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που άλλοι έφτιαξαν γι αυτή και για τόσες άλλες Ρόζες.  Και οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας όπως ακριβώς ανοίγονται και γι αυτήν. Το πιο εύκολο είναι να κάνετε πως δεν υπάρχει. Πως δεν υπάρχουν. Να γυρίσετε το βλέμμα αλλού, σιγομουρμουρίζοντας κάποια δικαιολογία από αυτές που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα. Όμως η Ρόζα υπάρχει όπως υπάρχετε κι εσείς. Υπάρχουμε. Τα νύχια μας είναι ακόμα μπηγμένα στο χώμα. Ίσα που την προλαβαίνετε. Ίσως να είναι έτοιμη για να φύγει. Ίσως να μην αντέχει άλλο. Ίσως κόντρα στο δικό σας πείσμα να τη διώξετε, παραμένει αποφασισμένη να μείνει εδώ. Σε κάθε περίπτωση δε θα ρωτήσει κανέναν για τον επόμενο δρόμο που θα περπατήσουμε. Απλώστε το χέρι πριν είναι πολύ αργά. Δώστε της το χέρι πριν χαθεί. Κάπου εκεί θα βρείτε και το δικό της.

Μίλτος Σαχτούρης «Η Αποκριά»

«Μακριά σ’ έν’ άλλο κόσμο γίνηκε αυτή

η αποκριά

το γαϊδουράκι γύριζε μες στους έρημους δρόμους

όπου δεν ανέπνεε κανείς

πεθαμένα παιδιά ανέβαιναν ολοένα στον ουρανό

κατέβαιναν μια στιγμή να πάρουν τους αετούς τους

που τους είχαν ξεχάσει

έπεφτε χιόνι

γυάλινος χαρτοπόλεμος

μάτωνε τις καρδιές

μια γυναίκα γονατισμένη

ανάστρεφε τα μάτια της σα νεκρή

μόνο περνούσαν φάλαγγες στρατιώτες εν δυο

εν δυο παγωμένα δόντια



Το βράδυ βγήκε το φεγγάρι

αποκριάτικο

γεμάτο μίσος

το δέσαν και το πέταξαν στη θάλασσα

μαχαιρωμένο

Μακριά σ’ έν’ άλλο κόσμο γίνηκε αυτή

η αποκριά.»

(Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα, 1945 – 1971, Κέδρος)

[απο εδω  http://itzikas.wordpress.com]

Φ. Γκ. Λόρκα, «Μαρτιάτικος κήπος»

Η μηλιά μου
έχει κιόλα ίσκιο και πουλιά.

Πώς πηδάει το όνειρό μου
από το φεγγάρι στον άνεμο!

Η μηλιά μου
δίνει τα μπράτσα της στο πράσινο.

Από το Μάρτη πώς βλέπω
το άσπρο μέτωπο του Γενάρη!

Η μηλιά μου…
(χαμηλός άνεμος)

(Φ. Γκ. Λόρκα, Ποιητικά άπαντα, Εκάτη)


[Από ''Λόγος Παράταιρος, το εξαιρετικό blog itzikas.wordpress.com]

Ατιτλο ,του Γιώργου Ποταμίτη

πότε θα πάρεις μέρος στη ζωή σου;
σου δώσανε όνομα
κουδουνίστρες και όνειρα
σε γύμνασαν στις λέξεις
σε έφεραν σε στάση όρθια
για να πιάνεις από κοντά, να δείχνεις μακριά
και να πετάς αυτά που δεν μπορείς να αντέξεις…
πότε θα πάρεις μέρος στη ζωή σου ;
-Τι;
λέω να σκεπάζεσαι και με κουβέρτα τώρα πια
χειμώνιασε!

Sorrow Pink Floyd

Λέγοντας πέτρες

 Εκτωρ Κακναβάτος



Αλλιώς δε γίνονταν ως φαίνεται.
Αρχή αρχή ακέραιος και βόνασος
ύστερα χίλια κομμάτια με την άρνηση
κλασματικός ακόμα υπήρχες
συνεχίστηκες σημάδι από πουλιά
ή τρία δάχτυλα
σμιχτά του μόσχου χαράζοντας γητειές
κ’ ευθείες κάθετες, ώσπου χαμήλωνες
τσακίδια και μαδάρες καταμεσί των αριθμών
ώσπου μετριόσουνα
μετριόσουνα που δεν έλεε να σωπάσεις…
… χαρτογραφούσες τον πηλό αυτόν το δαίμονα
τη φτερούγα μέσα σου που έτρεμε κ’ εμίλειε
λέγοντας πέτρα περπατώντας θάματα
φωνάζοντας: σώστε το παράλογο
το άλλο σας εντόσθιο που άρπαξε το σκυλί
και χάθηκε προς τα οινόφυτα του γαλαξία…

Όλην τη νύχτα τουφεκούσες ένα φεγγάρι
κόκκινο•
το πρωί σε βρήκανε μες στ’ αποτσίγαρα.

Ραντεβού

Απο αναβολή σε αναβολή

αυτή  η συνάντηση

ετσι που πάει

η ματαίωση

θα είναι οριστική

Αν η ψυχή επιδίδεται

σε φροντισμένες κωλλισιεργίες

το σώμα ενδίδει

αμετάκλητα

στου χρόνου το μαστίγιο

τι να σου κάνει

μια καρδιά

κι αυτή ''σακατεμένη''

Η νοσταλγία γυρίζει

Ἡ γυναίκα γδύθηκε καὶ ξάπλωσε στὸ
κρεβάτι
ἕνα φιλὶ ἀνοιγόκλεινε πάνω στὸ πάτωμα
οἱ ἄγριες μορφὲς μὲ τὰ μαχαίρια ἀρχίσαν
νὰ ξεπροβάλλουν στὸ ταβάνι
στὸν τοῖχο κρεμασμένο ἕνα πουλὶ πνίγηκε
κι ἔσβησε
ἕνα κερὶ ἔγειρε κι ἔπεσε ἀπ᾿ τὸ καντηλέρι
ἔξω ἀκούγονταν κλάματα καὶ ποδοβολητά
Ἄνοιξαν τὰ παράθυρα μπῆκε ἕνα χέρι
ἔπειτα μπῆκε τὸ φεγγάρι
ἀγκάλιασε τὴ γυναίκα καὶ κοιμήθηκαν μαζὶ
Ὅλο τὸ βράδυ ἀκουγόταν μιὰ φωνή:
Οἱ μέρες περνοῦν
τὸ χιόνι μένει

Μίλτος Σαχτούρης

Κλωστηρού

Το άλλο φώς

Μες στο γαλήνιο πρωινό
ο κότσυφας επιμένει.
Κι όλα τριγύρω γέρνουν προς τα μέσα.
Τα βουνά ανοίγουν προς τον ουρανό
τα δέντρα μες στο λίγο φως αχνίζουν.
Κι όπως κατά το σούρουπο
η μέρα σβήνει απαλά
φωνές και χρώματα χωνεύουν μες στη νύχτα,
σιγά σιγά η αλήθεια λάμπει
περνάει μέσα μου το άλλο φως.





Τάκης Καρβέλης

Το ναυάγιο

Στίχοι Μανώλης Αναγνωστάκης Μουσική  Μίκης Θεοδωράκης τραγούδι Πέτρος Πανδής        Θα μείνω κι εγώ μαζί σας μες στη βάρκα ύστερα απ’ το φριχτό ναυάγιο και το χαμό το πλοίο βουλιάζει τώρα μακριά που πήγαν οι άλλες βάρκες ποιοι γλίτωσαν εμείς θα βρούμε κάποτε μια ξέρα ένα νησί ερημικό εκεί θα στήσουμε τα σπίτια μας γύρω γύρω στη μεγάλη πλατεία και στη μέση μια εκκλησιά θα κρεμάσουμε μέσα τη φωτογραφία του καπετάνιου μας που χάθηκε ψηλά ψηλά λίγο πιο χαμηλά του δεύτερου πιο χαμηλά του τρίτου θ’ αλλάξουμε τις γυναίκες μας και θα κάνουμε πολλά παιδιά κι ύστερα θα καλαφατήσουμε ένα μεγάλο καράβι καινούργιο ολοκαίνουργιο και θα το ρίξουμε στη θάλασσα θά `χουμε γεράσει μα θα μας γνωρίζουνε μόνο τα παιδιά μας δε θα μοιάζουνε με μας.

Eμένα οι γυναίκες μου είναι αρπακτικά

του Νίκου Κυριακίδη

Στην Ελλάδα πάντως, παίρνουν ταξί οι φτωχοί.
Επισκέπτες νοσοκομείων,
εραστές φτηνών ξενοδοχείων ξεκινώντας χώρια,
γριές που πάνε να μιλήσουν με απόντες στα μνήματα.
Θυμάμαι, πολύ νέος τη χαρά του τρεξίματος
που έγινε ξάφνου τρέξιμο πανικού, ψευτοάμυνας.
Μετά επικίνδυνη κίνηση
τώρα πια, γίνεται αδυναμία.
Απολογούμαι γιατί παίρνω ταξί.
Επαίρομαι κιόλας για τη χρόνια φτώχεια μου,
έτσι που είναι τα πράγματα,
ίσως να είχα κάτι μη δημόσιο.
Έχω ό,τι φοράω, φυσικά.
Φαίνεται στο αργό περπάτημα πιο πολύ,
στο δε βγάλσιμο απ’ το ταξί
πεντακάθαρα.
Έχω επίσης παρτίδες με γυναίκες
που τις λένε δημόσιες, οι ανέραστοι υγιείς.
Αγριεμένα τα βλέμματά τους σε τραβούν να χωθείς μέσα τους.
Πικρές οι γεύσεις τους γίνονται έντονη ανάμνηση.
Κοφτές οι κουβέντες.
Ποιός ηλίθιος είπε τις γυναίκες φλύαρες;
Δεν φορούν μυρωδικά.
Σέβονται:
τη σάρκα τους που δεν θα γούσταρε αλλοίωση
το ότι μπορεί και να μην άρεσε στους άλλους
κυρίως το ότι μετά εσύ θα μύριζες στον ταξιτζή πρώτα,
στην παράνοια του ορθού λόγου, μετά.